Resonance: A Plague Tale Legacy Review—Cinematic But Sometimes Disjointed

Resonance: A Plague Tale Legacy stara się trafić w pamięć jak dobrze zrobione AA: ma przyjemną przygodową grę, filmowe przerywniki, efektowne starcia i zagadki, które potrafią wciągnąć. Problem w tym, że według wrażeń z rozgrywki narracja zbyt często rozcina tempo sterowania, przez co gra miejscami bardziej przypomina interaktywny film niż płynne przeżycie. Mimo to „raiderowanie” po starożytnych ruinach oraz późniejsze pomysły z końcówki budują solidny—choć nie idealny—spin-off.

Key takeaways

• Największą bolączką jest częste przerywanie gameplayu cutscenkami, które potrafi dawać wrażenie „interaktywnego filmu”.
• Zagadki oparte na świetle i symbolach są w grze najbardziej satysfakcjonujące, a towarzyszka Leni aktywnie pomaga w łamaniu zagadek.
• Walki stawiają bardziej na widowisko niż na precyzyjne planowanie, z prostym rdzeniem akcji uzupełnionym efektownymi ruchami.
• Świat jest silnie korytarzowy i liniowy, a eksploracja jest ograniczona mimo pojawiających się większych przestrzeni sporadycznie.
• Muzyka jest opisywana jako wyjątkowo dobra i warta zatrzymania się, by jej posłuchać.

Gdy film przejmuje stery: problem z tempem

Wrażenie „dajcie w końcu pograć” wynika przede wszystkim z tego, jak często fabularne przerywniki zatrzymują kontrolę nad bohaterką. Recenzent przyznaje, że lubi dobrze zrobione sceny filmowe—szczególnie gdy wspierają narrację i działają jak nagroda za misję—ale w Resonance proporcje są jego zdaniem zaburzone. Efekt ma być taki, jakby gra składała się z długiego filmu, co jakiś czas przerywanego możliwością przejęcia sterów.

Dodatkowo tempo bywa sztucznie zwalniane przez sekwencje przeciskania się przez wąskie przejścia, a nawet momenty, w których widać zmęczenie postaci po krótkim truchcie. To wszystko, jak sugeruje opis, może w praktyce maskować ekrany ładowania—jednocześnie jednak buduje u odbiorcy głównie frustrację, bo czas na realną zabawę wypada zbyt rzadko.

Jednocześnie nie jest to krytyka samej jakości scen. Cutscenki mają prezentować się znakomicie: grafika i animacje bohaterów są chwalone, a praca kamery ma być bardzo „filmowa” i służyć opowiadaniu historii oraz poznawaniu postaci. Problem polega raczej na ilości oraz na tym, że na tle całego doświadczenia jest jej—w odczuciu recenzenta—za dużo względem tego, ile realnie dzieje się w trakcie sterowania.

Mit o Tezeuszu, Minotaur i „raiderowanie” po ruinach

Warstwa fabularna ma odchodzić od emocjonalnych dram Amicii i Hugo, które kojarzą się z główną serią. Zamiast tego historia stawia na motyw wielkiego skarbu powiązanego z mitem o Tezeuszu i Minotaurze. Główną bohaterką jest Sophia, znana z wcześniejszych opowieści jako przemytniczka i złodziejka, która—prowadzona wizjami i obsesją ojca—wyrusza na grecką wyspę, by zrozumieć źródło tajemniczych majaków. Do celu prowadzi jednak kolejka chętnych, więc nie brakuje walk oraz dramatycznych zwrotów.

W tle ma pojawiać się też wątek innego rodzeństwa, który ma symbolicznie nawiązywać do Hugo i Amicii. Zapowiadane jest również odniesienie do fabuły głównych części A Plague Tale, szczególnie do choroby nękającej Hugo. Recenzent podkreśla, że jako istotne rozszerzenie uniwersum spin-off nie wypada rewolucyjnie—bardziej ma traktować powiązania jako smak dla największych fanów, a na deser warto poczekać na scenę po napisach.

Świat gry jest przy tym liniowy w praktyce: prowadzące do celu przejścia mają charakter korytarzowy, a po wejściu przez drzwi lub wąską lukę zwykle nie ma już możliwości cofnięcia się. Sporadycznie trafiają się większe, bardziej otwarte przestrzenie, ale zakres działania pozostaje ograniczony. Mimo to część lokacji ma zostać zapamiętana przez klimat i wygląd.

Rozwój, łupy i to, co naprawdę ma znaczenie

Zdobywanie punktów rezonansu ma służyć odblokowaniu nowych umiejętności, a w grze pojawiają się też nowe miecze. Częściej spotykane są jednak amulety i inne przedmioty pełniące rolę pasywnych perków. Wrażenie jest takie, że część systemu rozwoju została dodana raczej po to, by było co zbierać do „dokręcenia” progresu, a nie po to, by zachęcać do sensownego budowania postaci.

Perki mają być opisywane jako „enigmatyczne”, z określeniami typu „spora szansa”, „nikła szansa” czy „umiarkowana szansa” na określony efekt. Recenzent sugeruje, że bonusy bywają trudne do zauważenia w trakcie walki, a z nowych zdolności najbardziej użyteczne mają być tylko niektóre—na przykład możliwość parowania ataku, który normalnie nie jest „parowalny”. Reszta ma działać jak wariacje prostych rozwiązań (np. zamiast jednego kopnięcia można wykonać dwa), a perki w nowych mieczach mają powielać schematy.

Drzewko rozwoju ma być skromne, a całość progresu w Resonance opisywana jest jako dodana „nieco na siłę”. Według tej perspektywy można o niej zapomnieć i nie stracić wiele—chyba że ktoś chce ułatwić sobie rozgrywkę na najwyższym poziomie trudności.

Walki jako popis animacji, zagadki jako główna nagroda

System walki jest kierowany w stronę graczy, którzy oczekują widowiska, a nie wysokiego poziomu wymagającej kalkulacji. Poziom trudności „normal” ma nie być zbyt wymagający, a sam mechanizm akcji opiera się na prostym zestawie: atak, blok i parowanie. To, co ma sprawiać przyjemność, to dodatki wizualne oraz animacje.

Wśród elementów walki pojawiają się m.in. „kopniaki” w stylu Sparty, przerzucające przeciwnika w przepaść, kotwiczka z linką pozwalającą przyciągać cel niczym w kultowym schemacie z Mortal Kombat, a także sztylet, który ma pozwalać wykonywać efektowne ciosy krytyczne i finishery. Bossowie pojawiają się rzadko i mają różnić się przede wszystkim dłuższym paskiem zdrowia, ale wymagają podobnej taktyki.

Gra zawiera też „wizje” Sophii, w których sterowanie przenosi się w starożytnego bohatera walczącego na arenach—tam przeciwnicy mają być szybsi i bardziej agresywni, więc starcia stają się trudniejsze w odczuciu.

Największą satysfakcję ma przynosić rozwiązywanie zagadek, zwłaszcza tych związanych z otwieraniem ogromnych drzwi i przejść. Część łamigłówek opiera się na wyszukiwaniu i łączeniu odpowiednich symboli oraz na manipulowaniu źródłami światła: przestawianiu luster, dopasowywaniu kolorowych promieni wydobywających się z artefaktu, a czasem również na przeskakiwaniu między platformami i korzystaniu z prób oraz błędów. Zagadki nie są określane jako niezwykle trudne, ale potrafią wymagać chwili namysłu.

Do tego dochodzi Leni—towarzyszka, która nie jest biernym NPC. Ma prowadzić rozmowy, aktywnie pomagać w łamaniu zagadek i przejmować część zadań (np. utrzymywać ciężar na platformie uruchamiający mechanizmy albo kierować źródło światła we właściwe miejsce, by Sophia mogła wykonać kolejne kroki). W połączeniu z infiltracją ruin, otwieraniem grobowców i poszukiwaniem lepszego ekwipunku buduje się klimat przypominający Tomb Raidera.

Krypty, skradanie i to, co zostawiono na koniec

Oprócz eksploracji, zagadek i sporadycznych walk gra ma też wprowadzać tajemnicze stworzenie zamieszkujące ruiny. W takich fragmentach wymagane ma być skradanie się lub szybkie przemieszczanie się od osłony do osłony, a następnie użycie artefaktu w zupełnie nowy sposób.

Na plus ma działać to, że twórcy zostawili kilka nowości na końcówkę gry—w tym najbardziej imponującą lokację opisaną jako labirynt Minotaura. Recenzent podkreśla, że nie jest to wyłącznie sieć korytarzy ze ślepymi zaułkami, tylko bardziej złożony obiekt. Całość ma pasować do wizji studia, zamiast iść na skróty.

Ostatnim wyraźnym wyróżnikiem ma być muzyka: ścieżka dźwiękowa jest opisywana jako tak dobra, że chce się zatrzymać i po prostu jej posłuchać.

Ostateczna ocena: solidny spin-off, nie trzeci filar sagi

Całościowo Resonance: A Plague Tale Legacy ma być przedstawiany jako tytuł AA, który zapewnia kilkanaście godzin angażującej zabawy. Jednocześnie gra wypada jak interaktywny film tylko miejscami—zdaniem recenzenta—ale to właśnie ta nierównowaga między cutscenkami a sterowaniem zapada w pamięć najbardziej. Sophia i jej dalsze przygody nie mają być czymś, za czym recenzent miałby szczególnie tęsknić, choć „raiderowanie” po starożytnych ruinach przyniosło mu sporą frajdę.

W podsumowaniu pojawia się jasne zastrzeżenie: jako trzecia część głównej sagi A Plague Tale gra byłaby rozczarowaniem, natomiast jako poboczny spin-off wypada „całkiem OK”.